Życie wartościowe i pełne

Wraz z rozwojem samowiedzy i samoświadomości człowieka w XIX i XX w., co nastąpiło w związku z pojawieniem się naukowej wiedzy psy­chologicznej, pytanie jak żyć stało się dla ludzi kluczowym problemem. Py­tanie to podejmowali wielokrotnie pisarze, poeci, psycholodzy, psychiatrzy, socjolodzy i filozofowie. W filozofii zarówno egzystencjalizm jak i współ­czesny postmodernizm ukazywał ograniczenia życia ludzkiego, jego zafał­szowania, nie autentyczność. B. Suchodolski wybitny filozof i pedagog, któ­ry wielokrotnie podejmował problematykę życia, podkreślał odpowiedzial­ność człowieka za swe życie i czyny.

Człowiek zgodnie z Heideggerem ?rzuca w świat swe czyny”. Sucho­dolski pisał w ?Labiryntach współczesności”: ?Koncepcja życia wartościo­wego wykracza poza horyzonty ?życia urządzonego”. Jeśli nawet akceptuje w pewnym zakresie jego postulaty dobrobytu, wygody, przyjemności, nie czyni ich jedynymi celami dążeń… Być może człowiek jest tym bardziej człowiekiem, im śmielej przekracza swe własne osiągnięcia i swe granice…. W życiu wartościowym rzeczywistość jest wyzwaniem i jest apelem, a zara­zem jest strefą naszego prawdziwego istnienia. Nawiązane zostają między ludźmi i światem więzy łączności bardziej różnorodne i głębokie niż w jego konsumpcyjnym wykorzystaniu. Są to więzy wspólnoty, która mieści w so­bie i wysiłek, i spokój, trud i zabawę, konstrukcję i kontemplację”. Opowiadając się za humanistyczną wizją człowieka i jego życia Sucho­dolski tak kończy swoją książkę: ?Gdy nic dziś nie poręcza naszych czynów – ani Bóg, ani historia – musimy samotnie w tym świecie i ponad wszelkie wyrachowane korzyści odważnie iść tą właśnie wybraną drogą, przez zwy­cięstwa i klęski, świadomi tego, iż tragiczny triumf jest najwyższą i najtrud­niejszą wolnością człowieka”.