Samorealizacja

Problematyka autentyczności i bycia sobą znalazła pogłębioną ekspozy­cję w pracach psychologów humanistycznych. Tacy psycholodzy jak Ma­slow, Rogers, May, Fromm wielokrotnie w swych pracach podkreślali, że człowiek przejawia tendencją do samorealizacji, uzyskania pełni człowie­czeństwa, wyrażenia swych uzdolnień, zainteresowań i potencjału twórcze­go.

Ważną rolę w tworzeniu osobowości samorealizującej i autentycznej psycholodzy humanistyczni przypisują świadomości i samoświadomości. Fromm (1970) wprowadził termin świadomości humanistycznej i pisał: ?Świadomość humanistyczna wyraża integralność i zainteresowanie czło­wieka jego własną egzystencją”. Według Rogersa (1960) lęk i mechanizmy obronne hamują tendencje samorealizacyjne i ograniczają ekspresją możli­wości, szczególnie struktury ja. May (1995) akcentuje znacznie świadomo­ści własnej egzystencji. Według niego ?Świadomość ta zawiera również po­znanie swej potencjalności oraz pozwala uzyskać zdolność działania na tej podstawie”. Fromm (1993) problem autentyczności i bycia sobą łączy z po­stawami ?mieć i być”. Człowiek który zorientowany jest na bycie doświad­cza siebie jako podmiotu aktywności, przyczyn ta aktywności ma cechy twórczości. Jednostka zorientowana na ?mieć” jest uzależniona od sytuacji, warunków, innych ludzi, stąd często pojawiają się u niej stany zagrożenia, by nie stracić tego co posiada np. majątku, pozycji koneksji itp.

Ogólnie biorąc psycholodzy humanistyczni ciężar osobowości człowieka lokalizują w jego samoświadomości i strukturze ja. Według nich ludzie sta­ją się sobą poprzez samorealizację. Na tej podstawie mogą stworzyć stwo­rzyć optymalny typ społeczeństwa w którym będą mogli osiągnąć pełnię ży­cia i głęboką więź z ludźmi.